Top
Oorkaarsen therapie

Hopi oorkaarsen
 

Hopi oorkaarsen, een Indiaanse warmte en kruidenceremonie.
Een kleine samenvatting geschiedenis
Oerkracht van het vuur heeft de mensheid al sinds de oertijd geboeid. Ook de oorkaarsen genieten dezelfde fascinerende belangstelling. Sedert eeuwen zijn zij dan ook als warmteceremonie in verschillende culturen bekend. Zij hebben geschied¬kundige wortels zowel bij de steppevolkeren van Siberië en Mongolië als in Azië en bij de Zuid en Noord Amerikaanse Indianen. Oude rotsschilderingen tonen de toepassing van oorkaarsen bij inwijdingsrituelen en medicinale ceremoniën. Door de Hopi's, de oudste Pueblostam, die een grote geneeskundige kennis en een hoge spiritualiteit bezitten, kwam dit gebruik weer naar Europa.
Sedert 1985 heeft BIOSUN de therapeutische werking van de oorkaars in de comple¬mentaire gezondheidszorg onderzocht en de toepassing ervan meer bekendheid gegeven.
Martin Gaswesheoma, een legendarische traditionele leider van de Hopi's en bewaarder van de Heilige Stenen Tafels van de Vuurstam, heeft in 1993 de onderzoekers persoonlijk naar de oude reliëfs in het gebied van de Grand Canyon gebracht. Hij gaf hen de oeroude kennis van de oorkaars mee. Deze werd overigens nooit schriftelijk vastgelegd, maar volgens Sjamaans gebruik slechts mondeling aan ingewijde doorgegeven.
Dit bezoek was een hele eer. De traditionele Hopi's leven heel teruggetrokken, grotendeels uit zelfbehoud en laten geen blanken meer toe in hun dorpen. En zij die toch uitgenodigd worden, mogen niet filmen noch fotograferen zonder toestemming. De Hopi's(ongeveer 10.000 die de tradities trachten in stand te houden) leven op 240.000 heet, droge woestijngrond in Noord Oost Arizona, het zogenaamde zesde district. Dit was vroeger wel even anders.
Aanvankelijk was de Hopi in 1882 een aanmerkelijk groter gebied toegekend. Nadien zijn de grenzen weer regelmatig verlegd ten nadele van de Hopi's. Rondom de Hopi's ligt het reservaat van de Navajo-Indianen. Hun gebied is verdubbeld sinds hun ontstaan. Het gebied dat in 1882 aan de Hopi werd toegewezen, met uitzondering van het daarin gelegen zesde district, moet nu sinds 1934 gedeeld worden door de Navajo's en Hopi's (twee cultureel volstrekt verschillende Indiaanse stammen.) Maar de grootste klap kwam in de jaren zestig, toen in het gehele noordelijke gedeelte van het gebied, de Zwarte Messa genoemd, belangrijke voorraden steenkool, uranium en olie werd gevonden. Reden voor de Engelse Peabody Goal Compagnie om de Zwarte Messa vrijwel geheel af te graven, ondanks wanhopige protesten van de Hopi en Navajo Indianen. De vooruitgang maakt de eens schitterende beboste heilige Zwarte Messa tot één van 's werelds grootste door mensen gemaakte woestijn: één gigantische kattebakl Met als gevolg dat er nog slechts 30cm regen valt per jaar. Komt daarbij nog dat de compagnie miljoenen liters drinkwater uit het ondergrondse reservoir gebruikt om het uranium te spoelen en de steenkool door een pijpleiding te stuwen. Een pijpleiding van 450km lang naar de elektriciteitscentrale van Zuid-Californie.


Deze massale waterverspilling is des temeer wraakroepend daar dit waterreservoir de enige is waarover de twee autochtone groepen beschikken. De compagnie gebruikt 10x meer water dan de inwoners zelf, doch durven zij beweren dat er geen nadelige gevolgen zijn. Het bewerken van hun grond is voor de Hopi nu een hele opgave.
Een vb.:elke maïskorrel steken ze eerst een tijdje in de mond om te bevochtigen daarna maken ze een kuiltje in de grond en planten de korrel. In dit kuiltje worden poreuze stenen gelegd. De bedoeling van de stenen in het kuiltje is de morgendauw op te vangen. Nog een tiental jaren verder en de Hopi gemeenschap zal waarschijnlijk verplicht worden te verhuizen, m.a.w. hun eigen identiteit verliezen, de vele traditionele ceremoniën die ze hebben weten te behouden zullen verloren gaan en hun leven in clanvorm zal verdwijnen